Mentionsy

No a skoro mówimy o krajach, które są chore, no to chyba czas zajrzeć do Francji, gdzie Emmanuel Macron może się poszczycić tym, że ustanowił rekord.

Na przykład za drugiej kadencji Macrona było już sześciu ministrów edukacji.

Marine Le Pen w niedawnym wywiadzie powiedziała, że Emmanuel Macron ewidentnie kieruje się zasadą nie zmienia się składu przegrywającej drużyny i kolejny raz będzie próbował budować rząd w oparciu o własny blok prezydencki i o niepewnych partnerów centroprawicowych.

Sam Emmanuel Macron wybierając nowego premiera powiedział, że chce stabilności.

I druga hipoteza, że Macron miał mieć dosyć premiera Bajru, miał go uważać za nieskutecznego, miał być rozczarowany faktem, że nie był w stanie otworzyć tej koalicji na lewicę i miał być zdania, że Bajru działa po prostu zbyt powolnie w negocjacjach budżetowych, a skoro tak, no to po prostu trzeba go wymienić.

Widać to bardzo dobrze po wynikach wyborczych partii Macron.

Już kilkukrotnie w przeszłości, w tym także Emmanuel Macron to robił, uchwalano budżet, nie mając większości w parlamencie, bo we Francji kluczowe jest właśnie to, czy rząd jest w stanie przetrwać głosowanie o wotum nieufności.

Znowu nie ma z czego Macronowi tutaj ułożyć rządu.

Macron i jego ekipa, a także jego następcy, jeżeli chcą utrzymać jeszcze jakąś centrystyczną czy postpolityczną frakcję władzy we Francji, muszą stać się tymi handlarzami wojny z piosenki Boba Dylana.

I pewnie to pytanie zadaje sobie dzisiaj sam Emmanuel Macron.

gdyby nie konflikt interesów, to dałoby się między Francuzami i Amerykanami znaleźć takiej dużo ciepłej, serdecznej relacji historycznej, czego wzajemne wizyty, tak bogate w różne symboliczne akty uznania, wzajemnie między Emmanuelem Macronem i aktualnie urzędującym w Białym Domu Donaldem Trumpem, czy wcześniej Joe Bidenem, tego dowodzą.

Polacy chcieliby takiego splendoru, jaki towarzyszy wizytom Macrona w Waszyngtonie i vice versa prezydenta amerykańskiego w Paryżu, choćby w jednej trzeciej, żeby tak wystawnie i z taką serdecznością.

trochę się musieli tym majątkiem podzielić albo zaczęli go inwestować, ponieważ zwykły Francuz, któremu luzuje się, przepraszam, kodeks pracy za Macrona, podwyższa wiek emerytalny i tnie na usługach publicznych, no nic z tego nie ma, że w międzyczasie rośnie majątek jego, chciałem powiedzieć sąsiada, ale to nie są sąsiedzi, jego rodaka, który właśnie może sobie, nie wiem, ściągnąć

I Macron wezwał do siebie szefów firm farmaceutycznych i zaczął na nich wrzeszczeć.

Jest to człowiek, który jest bardzo bliski Macronowi, jest z nim od 2017 roku.

choć ponoć dopisano go do listy sekretarzy stanu i członków rządu 10 minut przed wysłaniem jej do dziennikarzy, ale zbliżył się z Macronem w czasie buntu żółtych kamizelek, kiedy był po pierwsze bardzo lojalny, a po drugie on był jednym z tych, którzy podpowiedzieli prezydentowi rozwiązania na to, jak popularność odzyskać.

To doświadczenie zbudowało u Macrona fałszywe poczucie, że może to zrobić po raz drugi.

Utrzymanie centroprawicy w tym rządzie było dla Macrona absolutnym priorytetem.

Nie chcą być kojarzeni z Macronem, w życiu nie wejdą do jego rządu.

Rozważali co najwyżej scenariusz inny, że Macron powierzy jednemu z nich, pewniej szefowi, pierwszemu sekretarzowi, jakim jest Olivier Faure, funkcję premiera i on zbuduje swój własny, lewicowy rząd.

Ale na to z kolei nie mógł się zgodzić w życiu Macron, no bo ten lewicowy rząd zacząłby cofać jego liberalne reformy.

O Le Corneau mówi się, że jest anty-Macronem.

Ba, mało tego, może to się zmieniło od czasu, znaczy to się zmieni do czasu, gdy ten odcinek będziecie mogli posłuchać, ale uderzający kontrast między wypowiedzią prezydenta Immanuela Macrona, który napisał tweet w języku polskim, bardzo dyplomatyczny i ładny, a reakcją prezydenta Donalda Trumpa, który napisał