Mentionsy

ale skupimy się na całym obszarze Unii, bo podlegamy podobnym trendom i wspólnej polityce.

Zgodnie z wyliczeniami Eurostatu, populacja Unii Europejskiej zmniejszy się o 6% między 2022 a 2100 rokiem,

Z kolei populacja samej Unii Europejskiej ma osiągnąć swój szczyt w roku 2026, czyli już za rok, na poziomie 453 milionów mieszkańców.

Nie uwzględniając migracji, populacja Unii Europejskiej mogłaby zmniejszyć się o 34%, co spowodowałoby spadek z 449 milionów w 2024 roku do 295 milionów.

W 2024 roku mediana wieku w Unii Europejskiej wynosiła już 44,7 lat.

Dla samego obszaru Unii Europejskiej współczynnik dzietności zaczął lecieć na łeb na szyję już od początku lat 70.

I choć nadal są to wyniki dalekie od zastępowalności pokoleń, to w obecnych warunkach stanowią nie lada sukces i znacząco odbiegają od europejskiej średniej.

W 2023 roku spośród blisko 450 milionów mieszkańców Unii Europejskiej prawie 45 milionów stanowiły osoby urodzone poza wspólnotą, czyli około 10%.

Na początku 2024 roku około 44,7 miliona osób urodzonych poza Unią Europejską mieszkało w którymś z krajów Unii Europejskiej.

Liczba ta stanowi 9,9% populacji Unii.

Zatem już blisko co dziesiąta osoba w Unii Europejskiej to ktoś urodzony poza europejską wspólnotą.

Czy prawie 10% populacji Unii to dużo?

Polityka migracyjna Unii Europejskiej od lat oscyluje pomiędzy idealistycznym podejściem otwartych drzwi, a panicznymi próbami zaostrzenia kontroli, tak jak wygląda to obecnie choćby po stronie niemieckiej.

Migracja znacząco wpływa także na politykę państw członkowskich Unii Europejskiej.

Kraje takie jak Węgry czy Polska otwarcie krytykują politykę migracyjną Unii Europejskiej, wskazując na zagrożenia, jakie niesie za sobą brak realnej kontroli nad migracją.