Mentionsy

Jezus powiedział do Nikodema.

Jana mówi o tym, że to Jezus Chrystus jest tym, który jest dany po to, żeby cały świat został przez Niego zbawiony, po to, żeby został, mówiąc może trochę mniej teologicznym językiem, mniej technicznym językiem, po to, żeby został ocalony, po to, żeby istniał cały czas dla Boga.

Ale mówi też i o tym wspomina na samym początku w bardzo konkretnym, odwołując się do bardzo konkretnego wydarzenia, odwołując się do wydarzenia wyniesienia węża miedzianego na pustyni i od razu porównując to wydarzenie do tego, co ma nastąpić w życiu Jezusa.

Mówiąc w sposób jeszcze nie wprost i nie otwartym tekstem, ale mówiąc o ukrzyżowaniu i śmierci Pana Jezusa.

Jana, jest to, że Jezus w tej Ewangelii wielokrotnie powtarza, że On nie jest tylko jakimś biernym uczestnikiem tych wydarzeń, ale On sam się w nie włącza i celowo oddaje swoje życie po to, żebyśmy my to życie mieli.

List do Efezjan, ten fragment z II rozdziału, który dzisiaj słyszeliśmy, mówi, że kiedy mówimy o śmierci Pana Jezusa, tym, co nas zbawia, to nie jest cierpienie.

Jana, że Jezus celowo przyjmuje wydarzenie krzyża, ale właśnie nie ze względu na samo cierpienie, ale po to, żeby pomimo cierpienia pokazać swoją miłość, która potrafi przyjąć i przyjmuje cierpienie.

Paweł opowiada, że to, co dzieje się z Jezusem, my też mamy w tym udział, razem z Nim.

Jana, życia wiecznego, który zaczyna się tutaj, bo zaczyna się poprzez przyjęcie Boga i przyjęcie tego, którego On posłał, Jezusa Chrystusa.

Bo ostatecznie tą nową świątynią, obecnością Boga pośród swojego ludu, obecnością Boga pośród nas jest ten, którego my nazywamy Emanuelem, czyli Jezus Chrystus.