Mentionsy

Po tych wydarzeniach doszło Abrama w widzeniu następujące słowo Pana.

A gdy zachodziło słońce, ogarnął Abrama twardy sen, wtedy też opadły go lęki.

I rzekł do Abrama, wiedz dobrze, że potomstwo twoje przybywać będzie jako przybysze przychodnie w ziemi, która do nich należyć nie będzie i będą tam niewolnikami i będą ich ciemnie żyć przez 400 lat.

Na poprzednim rozważaniu czytaliśmy o tym, jak Bóg stworzył narody, a następnie w XII rozdziale Księgi Rodzaju czytaliśmy o tym, że powołał człowieka, Abrama, przez którego zamierzał

I wybór Abrama okazał się dosyć nieoczywisty, bo Abram słabo znał prawdziwego Boga.

A jednak Bóg pował właśnie Abrama, nakazał mu opuścić dom swojego ojca i wyruszyć, jak się okazało, do ziemi Kanaan.

Potem w XIII rozdziale, też nie czytajcie tego, ale doszło do sporu między pasterzami Abrama i pasterzami stad Nota, bo obaj mieli bardzo duże stada.

Więc ten bratany, który miał być pewnym backupem, okazał się tylko kłopotem dla Abrama.

Nie wziął nic z tego, co pogański król mu oferował, żeby ten nie mógł mówić o tym, że on wzbogacił Abrama.

Ale czytamy o tym, że reakcja Abrama nie była entuzjastyczna.

Jakbyśmy popatrzyli na XVI rozdział i tam policzyli, to okazuje się, że minęło już prawie 10 lat od powołania Abrama, czyli 10 lat, przez które czekał na potomka i nie doczekał się.

Jednak Pan Bóg ponowił obietnicę i podkreślił, że to własny potomek, ten, który będzie pochodził z wnętrzności Abrama, zostanie jego dziedzicem.

Zatem wiara Abrama była odpowiedzią na Bożą konkretną obietnicę.

Bo suzeren, którym tutaj jest Bóg, przypomina kim jest i co dobrego zrobił dla Abrama dotąd.

I potem potomkowie Abrama wyjdą z tego kraju z wielkim dobytkiem.

Obiecał Abramowi jego potomstwu ziemię Kanaan, ale zanim potomkowie Abrama ją posiądą, musi dopełnić się wina Amorytów i zapewne wszystkich innych narodów kananejskich.

Z dalszej lektury Starego Testamentu dowiedzielibyśmy się, że Jozue wprowadził potomków Abrama, czyli Izraelitów, do ziemi Kanan około 1400 albo 1200 roku p.n.e.

Jeżeli przyjmujemy z wiarą tę obietnicę, dołączamy do Abrama w wyznaniu, że Bóg jest prawomówny i spełnia swoje obietnice.