Mentionsy

Wojciech Skibicki, Fundacja MizerArt.

Czas Otwarcia to projekt dotacyjny Fundacji Artystyczna Podróż Hestii.

Autor instalacji dźwiękowej oraz kurator tej wystawy.

Tylko rzeczywiście postarać się wszystko zorganizować tak, aby za pomocą sztuki zadać pytanie, zainteresować, przyciągnąć, ale potem rzeczywiście pogłębić temat nie tylko za pomocą narzędzi artystycznych.

Wystawa Ciepło Zimno to oprócz zdjęć Wojtka i instalacji Konrada to też szereg działań edukacyjnych i artystycznych wokół wystawy, bo rzeczywiście postaraliśmy się ten temat wysycić i przedstawić go z różnych stron i co było dla nas bardzo ważne, dotknąć nim również ziemi i rzeczywistości, w której żyjemy, to znaczy zaangażować się w realizację praktyków.

I my jesteśmy po to, żeby być z nimi, nie oceniać, zapraszać na różne działania, które prowadzimy w Fundacji MizerArt.

I to jest dla mnie bardzo ciekawe narzędzie w kontekście podkreślania wartości, godności każdej z osób, niezależnie od sytuacji, w jakiej się znajduje.

W których przebywają często samotnie i ukrywają się także przed innymi, przed społeczeństwem, przed aktami przemocy.

Wydała mi się niezwykle ważna w kontekście uważniania, podkreślania obecności i wartości życia każdej z osób, także osób w kryzysie bezdomności.

Konrad Smoleński, artysta uznany, pracujący także z bardzo ciekawymi narzędziami sztuki.

Oprócz tego, że one zachowują anonimowość i nie zdradzają personaliów osób, nie wykorzystują krzywdy w celach artystycznych, to rzeczywiście jest tak, że my wszyscy w tej kamerze wyglądalibyśmy tak samo, niezależnie od naszej sytuacji domności, bezdomności czy każdej innej i rzeczywiście jest to też w tym aspekcie poruszające.

Mamy szereg oprowadzań, które prowadzą zarówno artyści, jak i osoby z organizacji pozarządowych i wykorzystujemy te oprowadzania nie tylko po to, aby zaprezentować prace Wojtka i Konrady, ale też pogłębić tematy wobec bezdomności.

Przykładowo mieliśmy spotkanie z ambulansem z serca, też z lekarzem, który jest streetworkerem i jeździ w karetce interwencyjnej.

Mamy spotkania również z artystami, którzy w swoich pracach działają z tematami społecznymi.

29 listopada, to jest sobota, będziemy z artystką Karoliną Brzuzan tworzyć takie warsztaty małej troski.

Więc tutaj sobie trochę o tym porozmawiamy, również w takiej formie wspólnotowej, artystycznej.

Wspaniałej artystki, która wykona, ale też zaprosi osoby w kryzysie bezdomności, ale też wszystkich, którzy będą z nami wówczas do śpiewania litanii do ludzi bezdomnych.

Czwartki, piątki 16.20 i soboty, niedzielę 12.18.

Przede wszystkim tematy związane z systemem, który nie działa w kontekście wsparcia osób w kryzysach bardzo różnych, jakiejś takiej niewydolności systemowej, ale też spojrzenia na konkretną osobę, konkretnego człowieka.

Na wystawie zaprezentowana jest jedna praca, która przedstawia ciało martwego pana Bartka na pustostanie.

I rodzi też to dużo bardzo ważnych zapytań i mam nadzieję jakiejś takiej empatii wobec tej konkretnej sytuacji Pana Bartka, ale też innych.

I nasuwają się pytania o anonimowe pochówki, o miejsce osób niezidentyfikowanych z imienia i nazwiska.

Bardzo ważne jest to rozpoznanie, przywołanie danej osoby z imienia i nazwiska i później pochówek pod imieniem i nazwiskiem, co nie zdarza się tak często.

Więc to jest też kwestia zachowania pamięci, tożsamości już na zawsze.

I często staje się tak również po śmierci, więc kwestie pochówków też są bardzo ważne.

We Wrocławiu, w którym żyję, jest parcela na cmentarzu wyodrębniona zupełnie na samym końcu, dedykowana osobom w kryzysie bezdomności i osobom NN, co też jest dla mnie bardzo trudnym takim rozdzieleniem już właśnie po śmierci.

Jakąś taką segregacją społeczną wedle statusu, więc często o tym rozmawiamy, ale rozmawiamy też o zdrowiu psychicznym i o tym jak ważne jest reagowanie, jak ważne jest też takie pierwsze wsparcie emocjonalne, towarzyszenie osobom w różnych kryzysach.

Też w przestrzeni wystawy jest rzeźba autorstwa Karoliny Balcer, artystki bardzo ważnego projektu Happy Family, w którym porusza temat zdrowia psychicznego szeroko pojętego, ale też bezdomności odnoszącej się do sytuacji brata, który tej bezdomności doświadczał niejednokrotnie.

z którymi współpracuję właśnie w Miser Art we Wrocławiu, co było dla mnie też bardzo ważnym czynnikiem, żeby włączać głos osób, które doświadczyły tej bezdomności do debaty, bo mam wrażenie, że często mówi się za te osoby, urzędnicy, urzędniczki, różni specjaliści, specjalistki,

Nazywamy je artystyczno-aktywistyczne, bo nie umiemy tego inaczej nazwać, żeby pomieścić różnorodność naszych działań, ale

Przeprowadzamy tam debaty, do końca roku co czwartek mamy debaty z udziałem publiczności, gdzie zapraszamy gości, rozmawiamy na temat polityki imigracyjnej, na temat siostrzeństwa, na temat osób z niepełnosprawnościami, wiele ważnych tematów.

Spotykamy się przy wspólnych rękodzielniczych pracach, zapraszamy artystów i artystki z doświadczeniem migracji, mamy rezydencje artystyczne.