Mentionsy

Basia otworzyła oczy, przecierając je ze snu.

Basia wbiegła do kuchni jak burza.

Basia kiwnęła głową, choć w jej oczach już widać było ekscytację.

Basia pomachała im i ruszyła w stronę pobliskiego parku, gdzie była ich ulubiona górka.

Basia szła przez park, ciągnąc za sobą czerwone sanki.

Basia chłonęła tę chwilę całą sobą.

– Basia!

Basia podbiegła do nich z uśmiechem i szybko ustawiła się w kolejce do zjazdu.

– zapytał Wojtek, widząc, że Basia ustawia się z sankami.

Na dole Basia klasnęła w ręce i krzyknęła.

W pewnym momencie Basia przypomniała sobie słowa taty.

– Ciekawe, jakby się z niej zjeżdżało – szepnęła do siebie Basia.

Tymczasem dzieci znowu zaczęły rzucać się śnieżkami, a Basia udała, że musi iść po termos z herbatą do plecaka.

Basia wróciła jeszcze na chwilę do swoich kolegów.

Basia przykleiła bałwanowi guziki z kasztanów, a Olek z Adasiem włożyli mu w ręce dwa patyki.

Nazwijmy go Pan Śniegowy, zaproponowała Basia.

Basia zjeżdżała coraz szybciej i wymyślała zabawne trasy między małymi kopczykami.

Basia była szczęśliwa.

Basia ugryzła wargę.

– Dzięki – powiedziała Basia, upijając ciepły łyk.

Tak tylko... Uśmiechnęła się Basia niewinnie.

Basia stała u podnóża Orlej Skały, wpatrując się w śnieżne zbocze.

Basia poczuła, że to jej moment.

Basia kilka razy się poślizgnęła, ale uparcie parła naprzód.

Nogi lekko drżały, ale Basia nie chciała zawracać.

Ale już po kilku metrach Basia zrozumiała, że nie wszystko idzie zgodnie z planem.

Basia poleciała do przodu i upadła na bok.

– Basia!

Gdy zobaczyli Basię w śniegu, pobladli.

Chyba, chyba sobie skręciłam nogę, wyszeptała Basia z trudem powstrzymując łzy.

Basia spojrzała w niebo, po którym leniwie spadały płatki śniegu.

Tata Basi przyjechał szybciej niż się spodziewała.

Basia pokiwała głową i z trudem wydusiła.

W drodze do domu Basia milczała.

Basia tylko skinęła głową.

– zapytała Basia, robiąc duże oczy.

W drodze powrotnej do domu Basia siedziała cicho, wpatrzona w śnieg za szybą.

Gdy dotarli do domu, mama przygotowała ciepłe kakao, a tata ułożył Basię na kanapie z kocem i ulubioną książką.

Basieńko, powiedział cicho, każdy popełnia błędy.

Basia spojrzała na nich i szepnęła, już nigdy nie zjadę z takiej górki bez pytania.

Następnego dnia Basia obudziła się wcześnie, choć nie musiała iść do szkoły.

– Lepiej – odpowiedziała Basia cicho.

Basia pokiwała głową.

Na kartce był rysunek Górki, Sanek i uśmiechniętej Basi z napisem Jesteś naszą bohaterką.

Już nigdy nie pójdę sama na tamtą górkę, obiecała Basia.

Basia się uśmiechnęła.

Wieczorem leżąc już w łóżku, Basia długo myślała o tym, co się wydarzyło.

Basia odpoczywała w domu, a jej noga z każdym dniem bolała coraz mniej.

Ale pewnego ranka, gdy znów padał świeży śnieg, Basia wstała z łóżka i poczuła, że może już chodzić prawie normalnie.

Obiecuję, odpowiedziała Basia z powagą.

Gdy tylko zobaczyły Basię z sankami, zaczęły machać i wołać jej imię.

Basia, chodź do nas, rampka gotowa.

Basia podeszła i zobaczyła, że koledzy naprawdę się postarali.

— Pewnie — uśmiechnęła się Basia.

Gdy zapadł zmrok, Basia usiadła na ławce i popatrzyła na bawiące się dzieci.

Basia spojrzała w niebo, gdzie tańczyły wciąż płatki śniegu.