Mentionsy

Pola i Olek 99 Nocy w Lesie Roblox

– zawołała Pola, wpatrując się w ekran.

Zapytała Pola, wkładając słuchawki.

Pola rozejrzała się szeroko otwartymi oczami.

To brzmi jak zadanie, powiedziała Pola z ekscytacją.

W pewnym momencie Pola zauważyła błysk.

Dobiegli do małej polany, gdzie leżały rozrzucone drewienka i kilka kamieni.

Zastanowiła się Pola.

Pola przyklękła, osłoniła dłonią płomień i zapaliła ognisko.

– spytała Pola, przysuwając się bliżej brata.

Ognisko trzaskało wesoło, a Pola i Olek usiedli obok siebie.

To nie jest zwykła gra, powiedziała cicho Pola.

Ognisko dawało im ciepło i światło, a cienie wokół polany stopniowo znikały.

Kiedy słońce wzeszło, Pola i Olek mogli wreszcie zobaczyć, jak naprawdę wyglądał las, w którym się znaleźli.

Wygląda pięknie, ale trochę strasznie, powiedziała Pola przeciągając się po nocy na ziemi.

To chyba kolejna wskazówka od gry, zauważyła Pola.

Pola podniosła ją ostrożnie.

— spytała Pola, cofając się krok w tył.

To była jedna z tych zaginionych dzieci, zawołała Pola.

Olek i Pola położyli się obok ogniska, wiedząc, że jutro czeka ich nowe wyzwanie.

– Pamiętaj – powiedziała Pola, zanim zasnęła.

Pola obudziła się pierwsza.

Brzmi jak podpowiedź, zauważyła Pola.

To wygląda jak bajkowy tunel, szepnęła Pola, ale trochę straszny.

– zawołała Pola.

Pola uklękła przy nim.

To był drugi, szepnęła Pola.

Wygląda na to, że gra nagradza nas za dobro, zauważyła Pola.

Coś tu jest nie tak, powiedziała Pola spoglądając w bok.

Ale my nie mamy fałszywego światła, zawołała Pola.

Pola i Olek cofnęli się do siebie plecami, broniąc płomieni.

Nie damy mu ich zgasić, krzyknęła Pola.

Pola, połączmy światła!

Pola podniosła go delikatnie.

Olek, on chyba nie chciał nam zrobić krzywdy, powiedziała Pola po chwili.

Jeszcze dwoje dzieci do odnalezienia, westchnęła Pola.

Ogień strzaskiem uniósł iskry ku gwiazdom, a Pola i Olek po raz pierwszy poczuli, że las zaczyna ich lubić.

Kiedy słońce powoli wschodziło nad koronami drzew, Pola i Olek siedzieli przy ognisku, wpatrzeni w medalion, który zostawił po sobie jeleń Pułapka.

– szepnęła Pola.

Wygląda jak... serce lasu, powiedziała Pola.

Cztery gniazda, czwórka dzieci, domyśliła się Pola.

Powiedziała Pola.

To chyba znak, szepnęła Pola.

Pola i Olek wędrowali już wiele godzin, kierując się blaskiem kryształowego liścia.

To już musi być koniec, szepnęła Pola.

spytała Pola cofając się krok.

Pola spojrzała na Olka.

Nie, Pola.

Dzieci uklękły na środku polany.

Pola położyła dłoń na jego dłoni.

Krzyknęła Pola, czując, że świat zaczyna wirować.

Pola westchnęła z ulgą.

– zapytała Pola, patrząc niepewnie na brata.

Pola dotknęła go palcem.

Pola spojrzała na nią i tylko się uśmiechnęła.

– zapytała Pola po chwili.

Powiedziała Pola z uśmiechem.

Po chwili Pola sięgnęła po zeszyt.

Dobranoc lesie, wyszeptała Pola.