Mentionsy

Krzyś siedział na łóżku, wpatrując się w swój nowy tornister.

Krzyś, wszystko będzie dobrze.

Ale Krzyś wciąż miał w głowie tylko czarne scenariusze.

Krzyś długo myślał o różnych planach, aż w końcu zmęczony zasnął.

Krzyś jednak nie był pewny, czy wierzyć w te magiczne słowa.

Następnego ranka Krzyś wstał z niechęcią, wiedząc, że już niedługo będzie musiał iść do szkoły.

Krzyś często tam zaglądał, kiedy potrzebował chwili samotności.

Krzyś delikatnie wziął dzwonek do ręki i potrząsnął nim.

Pomyślał Krzyś.

Krzyś nie wiedział, co o tym myśleć, ale postanowił, że weźmie go ze sobą do szkoły.

Krzyś szybko schował dzwonek do kieszeni i zeszedł na dół.

Mama, widząc, że Krzyś jest gotowy, uśmiechnęła się z zadowoleniem.

W drodze do szkoły Krzyś nie mógł przestać myśleć o dzwonku.

Krzyś wszedł do klasy, trzymając w kieszeni dzwonek, jakby to była jego tajna broń.

Krzyś, choć nadal nieco niepewny, usiadł w jednej z wolnych ławek.

Podczas przerwy Krzyś wyszedł na szkolne podwórko.

Krzyś skinął głową, zaskoczony, że tak łatwo zostało to zaproponowane.

Podczas gry Krzyś zauważył, że dzwonek w kieszeni wydaje się pulsować ciepłem.

Gdy zadzwonił prawdziwy dzwonek oznaczający koniec przerwy, Krzyś wrócił do klasy z szerokim uśmiechem na twarzy.

Po przerwie Krzyś usiadł w swojej ławce z nową pewnością siebie.

Krzyś nie wiedział, do kogo się zgłosić, ale zanim zdążył się zmartwić, Bartek, chłopiec, z którym grał w piłkę na przerwie, podszedł do niego i zapytał – chcesz być ze mną w parze?

Krzyś uśmiechnął się z ulgą i skinął głową.

Krzyś uśmiechnął się, myśląc o swoich marzeniach.

Krzyś zauważył, że Bartek jest bardzo dobrym rysownikiem, a jego szkice rowerów wyglądały niemal jak prawdziwe.

— pochwalił go Krzyś, na co Bartek tylko wzruszył ramionami i uśmiechnął się skromnie.

Krzyś poczuł, jak duma wypełnia jego serce.

Krzyś zgodził się bez wahania.

Kiedy wrócił do domu, Krzyś opowiedział rodzicom o całym dniu, a zwłaszcza o nowo poznanych kolegach.

Wieczorem przed snem Krzyś wyjął dzwonek z kieszeni i spojrzał na niego z uśmiechem.

Następnego dnia Krzyś wstał z uśmiechem na twarzy.

Krzyś potrząsnął nim lekko, ale nie wydobył się z niego żaden dźwięk.

Mimo tych myśli Krzyś zdecydował się zabrać dzwonek ze sobą.

Krzyś skinął głową, próbując ukryć swoje obawy.

Krzyś zdał sobie sprawę, że magia, której potrzebował, nie tkwiła w dzwonku, ale w nim samym i wsparciu jego przyjaciół.

Krzyś poczuł przypływ radości i dumy.

Pod koniec dnia Krzyś wyjął dzwonek z kieszeni i spojrzał na niego raz jeszcze.

Krzyś zdał sobie sprawę, że już go nie potrzebuje, bo wszystko, czego mu brakowało, odnalazł w sobie i w przyjaźni.

Wszystkie dzieci były podekscytowane, ale Krzyś poczuł niepokój.

Podczas przerwy Krzyś podzielił się swoimi obawami z Bartkiem i Zosią.

Krzyś trzymał się blisko Bartka i Zosi, próbując zapanować nad swoim niepokojem.

Krzyś słuchał uważnie, choć jego myśli czasem wracały do lęków.

W pewnym momencie, gdy dzieci zbierały liście do zielnika, Krzyś zauważył, że oddalił się nieco od grupy.

Krzyś, tu jesteśmy.

Kiedy wycieczka dobiegła końca, Krzyś poczuł się dumny z siebie.

Mijały tygodnie, a Krzyś z każdym dniem czuł się coraz pewniej w szkole.

Razem z Bartkiem i Zosią tworzyli zgraną paczkę, a każdy dzień przynosił nowe wyzwania, które Krzyś przyjmował z uśmiechem.

Krzyś poczuł lekkie ukłucie niepokoju.

Krzyś przez chwilę zastanawiał się, aż nagle przyszła mu do głowy pewna myśl.

Krzyś siedział na krześle, trzymając w rękach swoje rysunki, które miały za chwilę stać się jego występem.

Krzyś poczuł, jak ciepło rozlewa się po jego ciele.

Gdy festiwal dobiegł końca, Krzyś wrócił do domu, czując, że ten dzień był podsumowaniem całej jego podróży przez pierwszy semestr.

Krzyś zasnął tego wieczoru z uśmiechem, pewny, że jego przygoda dopiero się zaczyna.