Mentionsy

Biała Grzywa wciąż tam leżał, ale jego oczy stały się bardziej czujne.

Biała Grzywa był jego koniem i nigdy więcej nie będzie samotny.

Mijały miesiące, a Biała Grzywa odzyskiwał siły.

Każdego ranka Leon biegł do zagrody, a Biała Grzywa, choć nadal trochę słaby, rżał radośnie na jego widok.

Biała Grzywa westchnął cicho i trącił go chrapami, jakby chciał powiedzieć – będę czekał.

Biała Grzywa stał przy ogrodzeniu i patrzył w dal, na drogę, którą kiedyś odjechał Leon.

Ale biała grzywa czuł pustkę.

Biała Grzywa lekko poruszył uszami, jakby rozumiał każde słowo.

Kilka dni później dziadek dostał list, który przeczytał przy ogrodzeniu, gdzie stał Biała Grzywa.

Biała Grzywa drgnął.

Tego wieczoru Biała Grzywa nie zasnął.

Biała Grzywa stał jak zawsze przy ogrodzeniu, wpatrując się w dal.

Mam nadzieję, że Biała Grzywa wciąż mnie pamięta.

Biała Grzywa poruszył uszami i lekko tupnął kopytem o ziemię.

Na pastwisku pośród falujących na wietrze traw stał Biała Grzywa.

Nagle Biała Grzywa ruszył.

Biała Grzywa!

Biała Grzywa westchnął cicho i delikatnie trącił go chrapami, jakby mówił – tęskniłem za tobą.

Tego wieczoru, gdy słońce zachodziło nad farmą, Leon i Biała Grzywa spacerowali razem po łące, jak za dawnych lat.

Biała Grzywa lekko trącił go chrapami, jakby chciał powiedzieć, zgadzam się.

Biała Grzywa znalazł swoje miejsce na świecie.

Biała Grzywa spojrzał na niego i lekko potrząsnął grzywą.

Leon wiedział, że Biała Grzywa nie jest już młody, ale nie bał się przyszłości.

Biała Grzywa zamrugał spokojnie i trącił go chrapami, jakby chciał powiedzieć – to ty mnie taką uczyniłeś.