Mentionsy

Gabrysia siedziała w swojej ławce, patrząc na świąteczne dekoracje rozwieszone na oknach.

Kiedy przyszła kolej na gabrysie, jej serce zabiło szybciej z ekscytacji.

Gabrysia zrobiła kwaśną minę.

Nie mogę powiedzieć, mruknęła Gabrysia, ale chciałabym się zamienić.

– Wiesz, czasem najlepsze niespodzianki zdarzają się wtedy, kiedy się ich najmniej spodziewamy – Gabrysia wzruszyła ramionami.

Następnego dnia rano Gabrysia przyszła do szkoły z mocnym postanowieniem.

Gabrysia podeszła najpierw do Oli.

Gabrysia kiwnęła głową, choć miała ochotę przewrócić oczami.

No właśnie, nie mogę powiedzieć – odparła Gabrysia, próbując się uśmiechnąć.

Gabrysia czuła, jak narasta w niej frustracja.

Niektórzy się zaśmiali, ale Gabrysia już nawet nie reagowała.

Gabrysia nie odpowiedziała od razu.

Od tamtego wieczoru Gabrysia zaczęła inaczej myśleć o całej sytuacji.

Gabrysia czuła się trochę na uboczu, bo wciąż nie miała pomysłu.

Gabrysia aż uniosła brwi ze zdziwienia.

Gabrysi zaświeciła się lampka w głowie.

– zapytała niepewnie Gabrysia przy kasie.

W domu Gabrysia usiadła przy biurku.

Gabrysia siedziała na swoim miejscu trzymając w rękach torebkę z prezentem.

Gabrysia patrzyła, jak każdy kogoś znajduje.

Dziewczynka uniosła brew, ale on szybko dodał, to znaczy Gabrysia.

Gabrysia wzruszyła ramionami.

Gabrysia poczuła, jak coś w środku mięknie.

Gabrysia!

Dla Gabrysi!

Gabrysia patrzyła na niego przez chwilę w osłupieniu, aż w końcu się uśmiechnęła.

W tej chwili w klasie zadzwonił dzwonek, ale Gabrysia nie ruszyła się z miejsca.

Gabrysia przyszła do szkoły jak zwykle.

– To znaczy Gabrysia.

Gabrysia przytaknęła, a on otworzył zeszyt na pierwszej stronie.

Gabrysia wybuchła śmiechem.

Gabrysia po raz pierwszy pomyślała, że może się pomyliła co do Kamila.

Od dnia rozdania prezentów minął zaledwie tydzień, ale dla Gabrysi i Kamila to były najdziwniejsze, a może właśnie najciekawsze dni od początku roku szkolnego.

Pewnego dnia, podczas przerwy obiadowej, Gabrysia siedziała samotnie przy stoliku na świetlicy i czytała książkę.

Najpierw o książkach, które czyta Gabrysia.

Gabrysia uśmiechnęła się lekko, domyślając się, że to nie była przypadkowa uwaga.

Po południu, po lekcjach, Gabrysia została w klasie, żeby dokończyć plakat na plastykę.

Gabrysia spojrzała na rysunek i pokiwała głową z uznaniem.

Gabrysia długo myślała, co przygotować.

Gabrysia i Kamil siedzieli razem przy jednym stoliku, chrupiąc pierniczki i popijając herbatę z termosu.

– zapytała Gabrysia.