Mentionsy

Bordo i Zasypana Droga

I powiedziała do Bordo, tylko na chwilę Bordo, podskoczymy do pani Irenki, zostawimy jej paczkę i wracamy na kolację.

Bordo stał już przy drzwiach z uszami postawionymi jak anteny.

Bordo siedział z przodu, skupiony.

– Bordo, chyba utknęliśmy.

Spojrzała na Bordo.

Bordo cały czas siedział w środku, ale jego ogon lekko drżał.

– Wiem, Bordo – szepnęła.

Bordo siedział nieruchomo.

Bordo cicho westchnął i oparł głowę o kolana swojej pani.

Co ty tam kombinujesz, Bordo?

Ale Bordo nie odpuszczał.

To był Bordo.

Ale wróć, Bordo.

Bordo wyskoczył w śnieg, zanurzył się w nim po łapy i... pobiegł.

Pani Ania otuliła się płaszczem, siedząc nieruchomo na fotelu, a jej wzrok wciąż wpatrywał się w drzwi, którymi Bordo przed chwilą wybiegł.

Bo gdzieś tam, w śnieżycy był Bordo.

Tymczasem Bordo biegł.

Bordo czuł zapach.

Kilka razy Bordo się poślizgnął, raz wpadł w zaspę po brzuch, ale wygramolił się bez wahania.

– Bordo, gdzie jesteś?

Bordo przedzierał się przez śnieżne zaspy coraz głębiej w stronę lasu.

Bordo co chwilę węszył, zbaczał z jednej ścieżki na drugą.

Bordo przekręcił głowę.

Co chwilę zerkała na drzwi, jakby miały się same otworzyć, a Bordo miałby stanąć w nich z uśmiechem w oczach.

Bordo w końcu wybiegł z lasu.

– Bordo?

A Bordo już czekał przy furtce.

Bordo czekał przy bramce, podskakiwał lekko z jednej łapy na drugą, jakby chciał powiedzieć – szybciej, nie mamy czasu.

Droga, którą Bordo wcześniej pokonywał sam, teraz była jeszcze bardziej zasypana.

Co chwilę musiał się zatrzymywać, by nabrać powietrza, ale Bordo wracał do niego, krążył wokół i prowadził dalej, nie pozwalając mu zrezygnować.

— Bordo?

Po długim marszu Bordo zatrzymał się.

Bordo zaszczekał raz.

Dzięki Bordo.

Bordo zdążył na czas.

Jej wzrok nie opuszczał jednak Bordo.

Odparła cicho pani Ania, spoglądając z wdzięcznością na mężczyznę, a potem z miłością na Bordo.

Bordo, jakby to usłyszał, zamerdał ogonem i wskoczył na tylne siedzenie terenówki.

Myślała o tym, jak niewiele brakowało, by wszystko potoczyło się inaczej, a jednak dzięki Bordo siedziała teraz w ciepłym aucie, wracając do życia.

To Bordo – odpowiedział pan Michał z uśmiechem.

Wszyscy się zatrzymali, wysiedli, a Bordo wybudził się i szczeknął raz, jakby chciał powiedzieć, już dobrze, wszystko pod kontrolą.

Mój Bordo, mój niezastąpiony przyjaciel.

Za to, że wszystko skończyło się dobrze, że ktoś przyszedł z pomocą, że Bordo znów zrobił coś niezwykłego.

Tymczasem Bordo otrzepał się z resztek śniegu, które jeszcze tkwiły w jego futrze i od razu położył się przy kominku.

Pani Ania spojrzała na Bordo, który teraz zamknął oczy, ale jego uszy nadal drgały, jakby śledziły każde słowo.

Bordo mruknął cicho i pozwolił sobie na pierwszy prawdziwy odpoczynek.

Dla Bordo, najdzielniejszego psa świata.

Nie wiem, jak ty to robisz, Bordo?

A Bordo?

Czy wy też macie w swoim życiu kogoś tak niezawodnego jak Bordo?