Mentionsy

Bordo Na Tropie Grincha

Nad wszystkim czuwał oczywiście Bordo.

Bordo nie był zwykłym psem.

Bordo obserwował wszystko uważnie.

Wieczorem, gdy większość mieszkańców wróciła do domów, a rynek powoli cichł, Bordo wciąż krążył między dekoracjami.

Rankiem, gdy pierwsze promienie słońca rozlały się nad miasteczkiem, Bordo już był na nogach.

Zanim ludzie przyjdą, zanim dzieci zaczną się krzątać, Bordo sprawdzał, czy wszystko jest tak, jak być powinno.

Bordo zbliżył się ostrożnie węsząc.

– Dzień dobry, Bordo – powiedziała radośnie, ale po chwili zmarszczyła brwi.

Bordo zaszczekał krótko i spojrzał wymownie w stronę śladów.

Ale Bordo wiedział, że to nie był przypadek.

Bordo podszedł do tej brokatowej plamy, przyjrzał się jej uważnie i zamerdał ogonem.

Tej nocy Bordo nie poszedł spać.

Bordo uniósł głowę, ale nie zaszczekał.

Bordo zbliżył się jeszcze trochę.

Bordo ruszył za nim, ale kiedy dobiegł do zakrętu był już tylko wiatr, śnieg i cisza.

Bordo widział sprawcę.

Z samego rana Bordo wyruszył na poszukiwania.

A Bordo miał doskonały węch i bystre oko.

Bordo pochylił głowę i powoli ruszył śladem.

W końcu Bordo stanął przed starą komórką stojącą samotnie na skraju ogrodu, dawno nieużywaną.

Bordo wszedł ostrożnie, stąpając cicho jak cień.

Bordo zbliżył się do sterty papierów.

I wtedy Bordo coś zrozumiał.

Następnej nocy Bordo znów udał się poza miasteczko, w stronę starej komórki.

W środku zapaliła się słaba latarka, a chwilę później Bordo usłyszał znajomy chichot.

Był nieco młodszy niż Bordo się spodziewał.

Bordo tylko patrzył.

Spojrzał na Bordo i dodał z lekkim uśmiechem.

Bordo położył pysk na jego kolanie.

Bordo podniósł głowę, zamerdał ogonem i spojrzał mu prosto w oczy.

Na zajutrz rano Bordo wstał wcześniej niż zwykle.

– O, Bordo!

Bordo podszedł do stolika, na którym leżały świąteczne kartki.

Pani Ania znała Bordo zbyt dobrze, by to zignorować.

Bordo cicho zaszczekał.

Tego samego wieczoru Bordo i pani Ania wrócili na rynek.

Bordo leżał obok i zerkał jak powstaje coś ważnego.

Bordo wziął je delikatnie w pysk i pobiegł w noc.

Dlatego Bordo wrócił do domu, zostawiając po sobie tylko ślady łap i... zaproszenie, którego nikt nie powinien zignorować.

Bordo chodził między wozami, witając się z dziećmi, machając ogonem i sprawdzając, czy wszystko jest na miejscu.

Bordo podbiegł do niego i zaszczekał radośnie, jakby chciał powiedzieć – dobrze, że jesteś.

Na czele Bordo z przypiętym medalikiem w kształcie gwiazdki.

Dajcie znać w komentarzach, czy podobała wam się ta świąteczna przygoda Bordo.