Mentionsy

Biblioteka Sekretów Maja uwielbiała spędzać czas w szkolnej bibliotece.

Pewnego deszczowego popołudnia, gdy wszyscy inni bawili się na sali gimnastycznej, Maja weszła do biblioteki, by oddać wypożyczoną powieść.

Pani Halina, starsza bibliotekarka z charakterystycznym srebrnym koczkiem, jak zwykle była zajęta sortowaniem książek.

— Dzień dobry, pani Halino — powiedziała Maja, stawiając książkę na ladzie.

Uśmiechnęła się bibliotekarka, wskazując na regał w kącie.

Maja ruszyła w kierunku półki, lecz gdy tam dotarła zauważyła coś dziwnego.

Zaintrygowana, Maja wyciągnęła księgę i otworzyła na pierwszej stronie.

Ciekawe, szepnęła Maja do siebie.

Maja zamarła.

Maja wzruszyła ramionami, ale czuła dziwny niepokój.

Maja spojrzała na chłopaka i poczuła jak włosy na karku stają dęba.

Maja nie mogła przestać myśleć o tajemniczej księdze, ale jej intuicja podpowiadała, by na razie nikomu o niej nie mówić.

— Hej, Maja!

Nie wiem, odpowiedziała Maja.

Maja spojrzała na niego i poczuła ukłucie niepewności.

Albo... To nie magia, przerwała mu Maja.

Maja spojrzała na niego zdziwiona.

Maja zadrżała.

– zapytała Maja, starając się brzmieć normalnie.

– Oczywiście, dzieciaki – odpowiedziała bibliotekarka, nie odwracając wzroku od swojego zajęcia.

Maja i Filip udali się w róg biblioteki, tam, gdzie poprzedniego dnia znaleźli księgę.

Ja, odpowiedziała Maja, choć czuła jak jej ręce drżą.

Nie wiem, odpowiedziała Maja, ale nie podoba mi się to.

Maja przypomniała sobie, że w dniu, kiedy Kasia opuściła lekcje, w księdze zapisano, Kasia boi się ciemności.

Maja i Filip siedzieli przy stoliku, wpatrując się w księgę, jakby mogła im sama wyjaśnić, czym jest i dlaczego istnieje.

— Maja, spójrz tutaj — powiedział, zatrzymując się na jednej ze stron.

— zapytała Maja, przygryzając wargę.

Maja spojrzała na bibliotekarkę, która właśnie przestawiała książki na wysokim regale.

Szepnęła Maja, wskazując bibliotekarkę.

Maja skinęła głową, choć serce biło jej jak szalone.

Maja i Filip przez resztę dnia zastanawiali się, jak porozmawiać z bibliotekarką o księdze, nie zdradzając, że już ją znaleźli.

Wyglądała spokojnie, ale Maja zauważyła coś, co wcześniej umknęło jej uwadze.

Na szyi bibliotekarki wisiał stary klucz na cienkim, skórzanym rzemyku.

– Może – odpowiedziała Maja.

Bibliotekarka spojrzała na nią uważnie.

Odpowiedziała szybko Maja, próbując ukryć zdenerwowanie.

To zdanie tylko ich upewniło, że bibliotekarka wie więcej niż mówi.

Nie wiem – odpowiedziała Maja.

Maja i Filip nie mogli przestać myśleć o wyrwanej stronie.

Nie możemy tak po prostu do niej podejść, zaprotestowała Maja.

Po chwili namysłu Maja wpadła na pomysł.

Chwilę później bibliotekarka faktycznie wyszła na zaplecze, zostawiając ich samych.

Klucz, który Maja zauważyła wcześniej na szyi bibliotekarki.

– syknęła Maja.

Nie, tylko oglądamy, odpowiedziała szybko Maja, ale jej głos drżał.

Pani Halina uśmiechnęła się, ale w jej oczach pojawił się błysk, który Maja uznała za niepokojący.

Zanim zdążyli coś odpowiedzieć, bibliotekarka dodała.

Jej słowa brzmiały jak ostrzeżenie, ale Maja czuła, że kryje się za nimi coś więcej.

Maja czuła, że księga zaczyna wciągać ją coraz bardziej.

Wiesz, zaczynam się zastanawiać, powiedziała Maja, wpatrując się w okładkę.

Maja zamknęła księgę strzaskiem.

Bibliotekarka uniosła głowę i spojrzała na niego z powagą.

Maja poczuła, jak dreszcz przebiega jej po plecach.

Bibliotekarka odwróciła wzrok.

Maja poczuła, jak jej serce bije szybciej.

Bibliotekarka spojrzała na nich smutno.

Maja i Filip spędzili całą noc na rozmyślaniach nad słowami bibliotekarki.

– zapytała Maja, opierając głowę na dłoni.

Przerwała mu Maja.

Maja podniosła ją drżącymi dłońmi.

Maja i Filip wrócili do biblioteki z kartką.

– Musicie przeczytać to na głos przy księdze – powiedziała bibliotekarka.

Maja otworzyła księgę i zaczęła czytać słowa.

– Tak – odpowiedziała bibliotekarka.

Księga została zamknięta na zawsze, a Maja i Filip nauczyli się, że otwartość i zaufanie są silniejsze niż najgłębsze sekrety.